DP: Wymiar Walki

DP: Wymiar Walki -> Pokemon Valhalla Przygoda w regionie Sinnoh trwa. Ash, Dawn i Brock odwiedzają kolejne miasta, staczając szereg ciekawych pojedynków, poznając nowych lub spotykając starych przyjaciół, wygrywając nowe Odznaki i Wstążki, a także wzbogacając swoje drużyny o ciekawe Pokémony. Wszystko to, co w Kieszonkowych Potworach lubimy, zawarte jest w jedenastym już sezonie tej animowanej historii.

Kto by pomyślał, że Pokemony doczekają się jedynastego sezonu. Amerykanie uraczają nas dość osobliwą nazwą - Battle Dimension. Tymczasem według numeracji japońskiej, wciąż mamy do czynienia z trzecią serią anime - zwaną Diamond & Pearl. Oczywiście, Ash i jego przyjaciele ciągle wędrują po niezmierzonym regionie Sinnoh, przeżywając coraz to nowsze przygody.

Jeżeli chodzi o fabułę, to nie odstaje ona zbytnio od sezonu dziesiątego. Twórcy lubią zaskoczyć nas niespodziewanymi ewolucjami oraz wydarzeniami, których nie spodziewalibyśmy się, wnioskując jedynie po tytule. Bohaterowie ciągle marzą o osiągnięciu swoich celów, przy okazji wzmacniając nieznacznie swoje drużyny. Ash i Dawn dołączają do zespołów tylko po jednym Pokemonie, ale warto spojrzeć choćby na aspekt wymiany Buizela i Aipom. Ciekawie toczą się też losy Jessie i Jamesa, którzy w różnych okolicznościach nieznacznie modyfikują swoje drużyny. Przez epizody przewijają się Paul, Zoey oraz Kenny. Także Team Galactic w końcu zaczyna odgrywać większe rolę, powoli wprowadzając swój misterny plan w życie. Seria była emitowana wraz z premierą gry Pokemon Ranger Batonnage, więc nie zabraknie także postaci, która ma w jakiś sposób przyczynić się do promocji tytułu. Scenarzyści zademonstrowali także kilka bohaterów z poprzednich serii, dzięki czemu możemy ujrzeć Solanę oraz May, a także Wallace'a - Legendarnego Koordynatora i byłego Lidera z Sotopolis. Niestety, twórcy coraz częściej sięgają po pomysły, które mogliśmy już wcześniej oglądać, jak choćby śmiertelny pojedynek Raichu i Pikachu, po raz kolejny poruszający kwestię ewolucji tego drugiego.

Jeżeli chodzi o dubbing, to w wersji angielskiej wydaje się on tracić na wartości. Osoby przyzwyczajone do głosów, jakie towarzyszyły bohaterom przez osiem serii, mogą mieć wrażenie, że aktorzy lekko zapomnieli o pierwowzorach, powoli odbiegając od narzuconych im wcześniej standardów. Fakt, można to uznać za aspekt pozytywny - uwolnienie się spod jarzma 4Kids, jednak przy głębszym zastanowieniu się, kuleje nie tylko brak podobieństwa. Ścieżka dźwiękowa zostaje zachowana tak jak w oryginale, w związku z czym spokojnie można przypisać PUSA dużego plusa. Każdy ważniejszy odcinek jest raczej narysowany z zachowaniem staranności, chociaż do epizodu Throwing The Track Switch, można by mieć kilka uwag.