Recenzja -> Pokemon Pearl/Diamond -> Pokemon Valhalla Czwarta już generacja gier RPG o Kieszonkowych Potworach, w których wcielamy się w postać trenera, pragnącego zostać Mistrzem Pokémon. Tym razem przyjdzie nam podróżować po rozległym Sinnoh, walczyć ze złowrogim Teamem Galactic oraz łapać zupełnie nowe, niespotykane dotychczas Stworki. A wszystko to na rewolucyjnej konsolce Nintendo DS, która pozwoli nam jeszcze pełniej i lepiej poznać uroki tajemniczego Świata Pokémon.

Przyznam się szczerze, jeszcze chyba na żadną grę z Pokemonami nie czekałem z taką niecierpliwością, jak w wypadku edycji Diamond i Pearl. Jak przecież wiadomo, miały do być gry rewolucyjne, jedynie na konsolę NDS, pachnące świerzością i masą usprawnień. Jednym słowem twórcy naprawdę narobili fanom smaczka. Jak jest jednak naprawdę? Czy najnowsze produkcje spod dłuta ekipy Game Freaka spełniają nasze wymagania? Czy naprawdę warto było wydać, jak miało to miejsce w przypadku wielu fanów, pieniądze na konsolkę i na grę?

Zaczniemy może od początku. Oto pudełko, jak w każdym wypadku gry na DSa, oparte na standardowym już schemacie - tło odpowiednie dla wersji oraz ekskluzywny Pokemon, będący zazwyczaj Legendą, w okół której toczy się główna fabuła. W tymże wypadku mamy do czynienia z Dialgą i Palkią. Wewnątrz, oprócz standardowo - kasetki z grą, ksiązeczek z instrukcjami, itp. nie otrzymamy nic ciekawego, mimo to sama gra wydaje się być warta swojej ceny. Odpalamy więc konsolkę, żeby zobaczyć dosyć ciekawą animację. Intro co prawda nie wydaje się początkowo nadzwyczajne - twórcy serwują nam małą wycieczkę krajoznawczą po Sinnoh, pokazując niektóre lokacje z różnych kontów. Czasem dodają też przelatujące nad całą scenerią Stworki - Starly. I nagle kompletna zmiana akcji - pojawiają się dwie postacie - chłopak i dziewczyna. Zaprezentowany zostaje także nasz rywal i startery, a na koniec intra tajemnicza góra (Spear Pillar), otoczona burzowymi chmurami, z których raz po raz walą błyskawice. Dynamiczne zbliżenie i... pojawia się Legenda odpowiadająca danej wersji. Ogólnie całkiem ciekawie przedstawiona czołówka (choć widywałem lepsze), której towarzyszy dosyć przyjemna dla ucha muzyka.

Po przejściu do menu i rozpoczęciu rozgrywki lądujemy, jak zwykle, w naszym pokoju. Od razu można przyjrzeć się lepiej kilku aspektom, takim jak grafika. Ta, jak już mogliśmy się przekonać w intrze, prezentuje się dosyć ciekawie. Większość lokacji otrzymała trzeci wymiar, niestety, widoczny jest on jedynie na zewnątrz, w wypadku budynków i drzew. Pokoje, choć wyglądają dosyć przyjemnie, nie mogą poszczycić się trójwymiarowością. Zniknęły za to zbyt wyraźne kontury, a ściany i pozostałe przedmioty wydają się odpowiednio na siebie nakładać. Postacie również dopracowano całkiem nieźle. Pomimo wielkich głów, można spokojnie zauważyć nawet drobne detale na poszczególnych bohaterach. Za przykład mogę spokojnie podać szale głównych postaci, które powiewają w czasie biegu. Pozostając w klimacie grafiki, napiszę teraz może o walkach, a raczej o animacjach, jakie im towarzyszą. Jak wiadomo, w Pokemonach występuje spora ilość Stworków oraz ataków, jakich się one uczą. Twórcy muszą więc najwidoczniej oszczędnie skupiać się na tym elemencie gry. Oczywiście, tryb pojedynków w większej mierze pozostaje niezmienony, grafiki Stworków nieco odświeżone, aczkolwiek, co działa na plus, niektóre Pokemony różnych płci różnią się od siebie pewnymi detalami. Mimo to ich spirity pozostają ciągle płaskie i praktycznie nieruchome, co lekko nudzi po dłuższej chwili. Z kolei ataki uległy kompletnej metamorfozie. Nie są to już dwuwymiarowe animacje, ale raczej efekty 3D, coraz bardziej przypominające realny ogień, czy też wodę. Napomknę tylko, że jest ich ponad 400, a większość z nich, jeśli nie wszystkie, posiada swoją własną, unikatową animację.

Zmianom uległa także muzyka. Wykorzystując możliwości wynikające z dwóch głośników, zamontowanych w konsoli, pan Masuda i jego zespół stworzyli całkiem niezłe dzieło. I tym razem każdy dźwięk doskonale oddaje nastrój, panujący w najrozmaitszych lokalizacjach - począwszy od jaskiń, skończywszy na zatłoczonych i pełnych życia miastach. Ogólnie rzecz biorąc, gdyby nie bateria, która znacznie szybciej pada, można by było słuchać muzy na okrągło. Dobrze, że przynajmniej wydano ścieżkę dźwiękową z gier. Niestety, nie można tego samego powiedzieć o odgłosach wydawanych przez Pokemony. Wszyscy zdążyli się już chyba do tego przyzwyczaić, jednak jak na grę 4 generacji, Stworki powinni przynajmniej w średnim stopniu, zacząć wydawać ostrzejsze i wyraźniejsze dźwięki. Jedyny argument, stojący przeciwko takiej koncepcji to fakt, że grę wydaje się w kilku krajach, w których poszczególne Pokemony posiadają inne nazwy, a zmienianie dodatkowo podkładów dźwiękowych może się okazać nieekonomiczne pod względem czasowym.

Pozostaje nam jeszcze grywalność, o której tym razem można napisać naprawdę sporo. Twórcy jak zwykle, prócz pokonania Liderów i Elitarnej Czwórki, oraz złapania niemalże 500 Pokemonów, przygotowali dla nas sporo rozrywki. Po pierwsze dodali możliwość łączenia się z internetem, przy pomocy WiFi, co znacznie otwiera możliwości zdobywania wszystkich Poków, nie mówiąc o poznawaniu nowych znajomych. Gracze mogę teraz nie tylko toczyć pojedynki, ale również wymieniać sie swoimi podopiecznymi. Mają przy tym do wyboru bezpośrednie zetknięcie z danym osobnikiem (o ile posiada się jego Friend Code), albo pozostawienie swojego Poka w Global Trading Station (GTS). Oczywiście, pozostaje także standardowe połączenie przy pomocy Wirless Connection, które pozwoli nam na zabawę np. z kolegą z sąsiedztwa. Ciekawym dodatkiem wydaje się również umieszczenie w grze podziemi, w których możemy budować swoje Secret Base, kopać w poszukiwaniu rzadkich itemków, a także bawić się z przyjaciółmi w chowanego lub zdobywanie flag. Ulepszeniu uległy także contesty, w których dodano część Wizualną oraz Taniec. Ogólnie rzecz biorąc, gra nie znudzi się zbyt szybko. Sama linia fabularna również powinna wystarczyć na kilkanaście godzin rozgrywki, pomimo tego, że jest ona już dosyć przetarta i znana, zwłaszcza starszym graczom.

Gry Pokemon Diamond & Pearl wydają się być jak dotąd najlepsze. Co prawda nie mają one tak rozbudowanej fabuły, jak w wypadku II Generacji, ani też nie rażą one aż taką innowacyjnością, jak robiły to pierwsze produkcje spod tego tytułu, to jednak ze spokojnym sumieniem można postawić im wysoką ocenę. W końcu nie można też o nich powiedzieć zbyt wiele złego.